Writing on endurance

Lange duurlopen zijn waar de moeilijke problemen loskomen. Het eerste uur is van het lichaam; daarna is het hoofd vrij om te keren wat aan het bureau niet lukte. Debuggen werkt hetzelfde: kracht helpt zelden, afstand wel, en wat bovenkomt is meestal niet de oplossing maar de verkeerde aanname eronder.

De cockpit leert de strengere versie. Vlieg eerst het vliegtuig, en in de tijd die dat oplevert laat het juiste probleem zich zien. Hardlopen biedt diezelfde tijd zonder de hoogte, door elke optie weg te nemen behalve geduld. Dat is hier geen deugd maar een techniek, en de techniek die een patch die werkt scheidt van een antwoord dat klopt.

I had run marathons before. Many of them. Edinburgh, Hamburg, Valencia, Porto, Budapest — cities I wanted to see on foot. At some point a marathon on a Saturday became a training run. And then, inevitably, further. Ringkøbing became my first real ultra: one hundred kilometres around the Ringkøbing Fjord in Denmark, clockwise.

I knew I would break. At seventy kilometres I thought I was dying. At eighty I have almost no memory. At ninety I stopped thinking entirely. My daughter ran the last ten kilometres beside me. I finished. For days afterwards I walked like an old man — and made plans for the next one.